Ακράτεια ούρων
Ακράτεια ούρων
Η ακράτεια ούρων ορίζεται ως η ακούσια απώλεια ούρων, ένα συχνό πρόβλημα που επηρεάζει όχι μόνο την υγεία αλλά και την κοινωνική ζωή των γυναικών. Απαιτεί προσεκτική αξιολόγηση, καθώς σήμερα υπάρχουν αποτελεσματικές θεραπευτικές επιλογές, τόσο συντηρητικές όσο και χειρουργικές.
Παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης ακράτειας ούρων
Η πιθανότητα εμφάνισης του προβλήματος μεγαλώνει λόγω:
- Προχωρημένης ηλικίας (ιδιαίτερα μετά την εμμηνόπαυση)
- Παχυσαρκία (Αυξημένο ΒΜΙ)
- Πολυτοκία
- Καπνίσματος
- Χρόνιων αναπνευστικών παθήσεων
- Υστερεκτομής
Κύριοι τύποι γυναικείας ακράτειας
Προκύπτει όταν οι μύες που στηρίζουν τον αυχένα της κύστης χαλαρώνουν, με αποτέλεσμα η πίεση στην ουροδόχο κύστη να υπερβαίνει εκείνη της ουρήθρας. Εμφανίζεται συνήθως κατά τη διάρκεια δραστηριοτήτων που αυξάνουν την ενδοκοιλιακή πίεση, όπως το φτέρνισμα, ο βήχας, το γέλιο, άρση βάρους ή η αλλαγή στάσης.
Χαρακτηρίζεται από ξαφνική, έντονη ανάγκη για ούρηση λόγω ακούσιων συσπάσεων της κύστης και χαλάρωσης του αυχένα της. Μπορεί να οφείλεται σε νευρολογικές παθήσεις, ενώ όταν δεν εντοπίζεται συγκεκριμένη αιτία, περιγράφεται ως ιδιοπαθής ασταθής κύστη.
Αναφέρεται στον συνδυασμό των δύο παραπάνω μορφών, ακράτειας από προσπάθεια και επιτακτικής ακράτειας.
Αντιμετώπιση
Η θεραπεία εξαρτάται από τον τύπο ακράτειας.
Μπορεί να αντιμετωπιστεί είτε συντηρητικά είτε χειρουργικά.
- Ασκήσεις ενδυνάμωσης πυελικού εδάφους (ασκήσεις Kegel)
- Χρήση κολπικών κώνων
- Ηλεκτρική διέγερση πυελικών νεύρων
- Φαρμακευτική αγωγή
Χειρουργικές μέθοδοι:
- Πρόσθια κολπορραφία
- Τοποθέτηση κολπικών ταινιών ελεύθερης τάσης (TVT, TVTO)
- Επεμβάσεις στήριξης του αυχένα της κύστης
- Περιουρηθρικές εγχύσεις (κολλαγόνου ή σιλικόνης)
Αντιμετωπίζεται με αλλαγές στον τρόπο ζωής και εξειδικευμένες θεραπείες:
- Εκπαίδευση της κύστης και ρύθμιση πρόσληψης υγρών
- Ασκήσεις πυελικού εδάφους
- Φάρμακα (αντιχολινεργικά ή τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά)
- Ηλεκτρικός ερεθισμός πυελικών νεύρων
- Εγχύσεις βοτουλινικής τοξίνης (botox)
Η θεραπεία συνδυάζει μεθόδους από τις δύο προηγούμενες κατηγορίες. Συνήθως δίνεται αρχικά έμφαση στην αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της επιτακτικής ούρησης και στη συνέχεια της ακράτειας από προσπάθεια.